Tek Yön, atık malzemelerden oluşturulmuş tek yönlü bir labirentin içinden ilerleyen bir kol figürü
üzerinden birey–sistem ilişkisini ele alır. Labirent, geri dönüşü olmayan, alternatif sunmayan kapalı
bir yapıdır. İçinden geçen kol, bu yapıya uyumlandığı ölçüde ilerleyebilir ve çıkışı bulur. Elin
ulaştığı çıkış, özgürlükten çok sistemin koşullarını kabul ederek var olabilmenin bir metaforudur.
Çalışma, bireyin direnişten ziyade adaptasyon yoluyla hayatta kalabildiği düzenleri sorgular.